ایتالیا سه شنبه شب در دیداری تداركاتی و دوستانه به مصاف برزیل رفت كه در این بازی با نتیجه دو بر صفر شكست را پذیرا شد تا ركورد شكست ناپذیری لیپی به همراه آتزوری در عدد 31 متوقف شود. ایتالیا در حالی این بازی را به برزیل واگذار كرد كه می توان گفت با ایتالیای دونادونی در یورو 2008 فرق زیادی نكرده بود و با ایتالیای قهرمان جهان فاصله زیادی داشت.

در پایان این بازی لیپی به خبرنگاران گفت: "در حال حاضر برزیل از ما قوی تر است. شاید تا یك سال و نیم آینده ما به شرایط آرمانی بازگردیم. البته امیدواریم این اتفاق زودتر رخ دهد. برزیل دربی فوتبال جهان را به سود خود به پایان برد؛ اما این اتفاق تنها در حال حاضر رخ داده است. آنها بازیكنانی با ویژگی های خاص دارند كه اكثرشان دارای استعداد ذاتی هستند. ما در حال حاضر آن گونه كه باید قوی نیستیم و جای پیشرفت بسیاری داریم. ضمن اینكه در برخی صحنه ها كمی ترسیده بودیم و این مساله باعث شد كه كار را برای خود سخت كنیم."

در نیمه اول این بازی لیپی تیمش را با سیستم 3-3-4 روانه بازی كرد و بیشتر از بازیكنان جوانش استفاده كرد. در دقیقه دوم بازی گروسو یكبار دروازه برزیل را باز كرد كه این صحنه به اشتباه از سوی داور آفساید اعلام شد. اما در ادامه بازی ایتالیا نتوانست روند خوب خود را ادامه دهد و دو گل از حریف دریافت كرد. در این نیمه هافبك های ایتالیا اصلا خوب بازی نكردند. خصوصاً پیرلو كه بازیساز تیم محسوب می شد؛ ضمن اینكه با اشتباه بدی كه مرتكب شد زمینه گل دوم برزیل توسط روبینیو را هم فراهم كرد. دروسی هم به علت تغییر پست بازی اش، اقتدار بازی هایش برای رم را نداشت. در نیمه دوم و در حالی كه آتزوری به 2-1-3-4 تغییر سیستم داده بود، دروسی جای خود را به هم تیمی اش، آلبرتو آكویلانی داد. آكویلانی در پستی كه اصلا برایش آشنا نبود، بسیار كمرنگ ظاهر شد و نتوانست خواسته های مربیان را برآورده كند. حضور كامورانزی هم در این نیمه هیچ توفیقی برای لاجوردی پوشان نداشت؛ چرا كه او در تك تك صحنه هایی كه پا به توپ شد،‌ یا توپ ها را لو داد یا اینكه پاسی فقط در حد رفع تكلیف داد. در یك كلام خلاقیت در خط هافبك ایتالیا مرده بود. با این اوصاف آیا زمان بازگشت توتی به آتزوری فرا نرسیده است؟ طی دو – سه سالی كه از خداحافظی توتی از تیم ملی ایتالیا گذشته است لباس شماره 10 ایتالیا صاحب اصلی خود را گم كرده است. طی سال های سال این لباس بر تن بهترین های فوتبال ایتالیا رفته است. كسانیكه خلاقیت در تك تك حركاتشان موج زده و حكم یك ناجی برای تیم سرزمین چكمه را داشته اند. روبرتو باجو، جان فرانكو زولا، الساندرو دلپیرو و در نهایت توتی... در بازی سه شنبه شب، پیرلو شبیه هیچ كدام از اینها نبود و اصلا نتوانست گره كور خط میانی ایتالیا را باز كند و با خلاقیتش موقعیت هایی را برای مهاجمان ایتالیا فراهم كند. نمی گوییم كه پیرلو استعداد رسیدن به این سطح از بازی را ندارد، نه! ولی تا توتی شدن، تا دلپیرو شدن راه طولانی ای در پیش دارد و تا آن زمان ایتالیا به ناجی خود نیاز دارد...